Naast mij staat Peter Claes, Een onderzoeker die, net zoals Vesalius toen, baanbrekend werk verricht.
Peter, wat maakt van jou een hedendaagse pionier?
Om te beginnen zou ik mezelf niet willen vergelijken met Vesalius hoor!
Maar we hebben inderdaad recentelijk een revolutionaire techniek ontwikkeld,
Die ons in staat stelt om uiterlijke kenmerken van het menselijk gezicht te linken aan DNA.
Dus stel je voor, je bent onderzoeker en je vindt DNA op de plaats van delict,
Bijvoorbeeld in de vorm van bloed, haar of speeksel,
en je zou willen weten hoe de persoon die hierbij betrokken was, er heeft uitgezien.
Dan zijn we tegenwoordig in staat om visuele kenmerken van het gezicht van deze persoon te achterhalen.
We kunnen dus tonen welk gezicht specifiek bij dit DNA hoort.
Wow! Net zoals CSI op tv!
Daar kan je het inderdaad in zekere zin mee vergelijken. Hoewel er tegenwoordig behoorlijk wat van zulke programma’s zijn,
is het toch interessant om te weten dat deze niet altijd een realistisch beeld geven.
Ze geven ons wel alvast een voorproefje van wat er in de toekomst waarschijnlijk mogelijk zal zijn.
Zo komen er soms technieken aan bod, die momenteel.
ook daadwerkelijk aan universiteiten onderzocht worden
Ik vind het dan ook een goede manier om mensen te informeren over dit type onderzoek.
Het mooie hieraan is dat men hierdoor ook het maatschappelijk nut van forensisch onderzoek begint in te zien;
je zorgt er namelijk niet voor dat bepaalde bedrijven er rijker van worden,
maar je kunt er echt iemand mee helpen; een slachtoffer of de familie van een slachtoffer,
door te achterhalen wat er gebeurd is, zodat zij het ook kunnen afsluiten.
Voer je tijdens je onderzoek dan ook dissecties uit,
zoals ze hier vroeger deden?
Nee, dat doe ik niet. Ik ben namelijk een ingenieur en geen anatoom.
ik ben geen dokter, toch geen medische, wat betekent dat ik zelfs geen dissecties kan uitvoeren.
Gelukkig hebben andere ingenieurs technieken uitgevonden
die ons in staat stellen de anatomie van een persoon te onderzoeken, zonder hiervoor een dissectie te moeten uitvoeren.
Denk hierbij bijvoorbeeld aan medisch beeldvormend onderzoek, in de vorm van MRI en CT-scans.
Deze toestellen maken het mogelijk om de anatomie van een bepaald persoon
of patiënt te visualiseren,
waardoor we de patiënt doelgerichter kunnen behandelen.
Dankzij deze beelden, zijn we in staat om
de relatie tussen enerzijds de menselijke anatomie en anderzijds andere informatie – in mijn geval ons DNA –
te onderzoeken en aan elkaar te koppelen.
Dus dankzij deze beelden kan ik de samenhang onderzoeken
tussen ons DNA en de uiterlijke kenmerken van het menselijk gezicht.
In de toekomst zullen we ook op een andere manier kunnen lesgeven aan studenten,
Bijvoorbeeld door hen een virtuele menselijke atlas te tonen, wat opnieuw een virtuele visualisatie is,
zelfs in 3D, van de menselijke anatomie. Ze zullen op basis hiervan kennis kunnen opdoen,
waardoor ze uiteindelijk geen dissecties meer zullen moeten uitvoeren.
Dankjewel, Peter. Dat was echt zeer interessant.
Het was me een genoegen! Dank je!